Zichtbaarheid

Als liefdevol compliment ben ik wel eens ‘a fly on the wall’ genoemd. Het is de kracht van een live tekenaar om onopgemerkt aanwezig zijn tijdens het visualiseren.

Maar ik worstel ermee: hoe onzichtbaar ik zelf word in het proces van zichtbaar maken…

Happy Socks

Ik zit te tekenen tijdens een training. Een man vertelt. Zijn ‘Happy Socks’ helpen hem de dag door, alsof die hele situatie van problemen in zijn familie – met die blije sokken aan z’n voeten – zo van hem afglijdt.

Hij brengt het lekker luchtig. Toch voel ik het niet.

Mijn pen hang boven het papier en mijn aandacht dwaalt van hem af. Rechtsachter hem zie ik een jongetje zitten, leunend tegen de muur. Het beeld geeft me een zwaar en moedeloos gevoel. Ik krijg het idee dat hij wel wil spelen. Maar niemand ziet hem. Behalve ik. En ik zeg niks.

Pas na de training durf ik het beeld met de trainer te delen. ‘Waarom zei je niks?’ vraagt ze.

Oordeel. Twijfel. Angst?

Ze kijkt me aan en drukt me op het hart: ‘De volgende keer zeg je het gewoon. Oké?’

Oké.

Een spiegel

Een volgende keer kijk ik naar een oudere man. Terwijl hij – wippend op zijn voeten – het woord voert, beginnen mijn voeten te tintelen. Het voelt alsof hij geen contact maakt met de vloer. Ik teken hem een stuk boven de aarde, alsof hij zweeft.

Bij het feedbackmoment zeg ik wat ik voel en heb getekend.

Hij kijkt me aan en zegt: ‘Misschien gaat dit meer over jou.’

Oké…

Gaat dit meer over mij? Zwijgend staar ik naar m’n tekening en wiebel m’n tenen. Ik zie en voel dat het óók over hem gaat. Maar hij wil het niet zien.

Een onzichtbaar talent

Een vrouw, iets jonger dan ik, vertelt over haar talent als kind, dat ze uren kon tekenen en knutselen. ‘Maar ja,’ zegt ze met een glimlach, ‘dat is niet echt een talent.’

Wat?! In mij begint een protest: ‘Het is niet waar. Het is wél een talent!’ Maar ze ziet het niet.

Met prikkende ogen voel ik dat dít – zónder twijfel – óók over mij gaat.

Aan het einde van de training, als ze vol bewondering naar m’n tekeningen staat te kijken, druk ik haar (en mezelf) op het hart: ‘Het is wel een talent… Oké?’

De toverfee

Als vijfjarige speel ik de toverfee in een schooltoneelstuk. Mijn rol: ‘s nachts de slapende oude mensen aantikken met mijn ‘toverstaf’, zodat zich overdag weer vrolijk en jong voelen, Als kinderen vol speelse levensenergie.

Ik herinner me hoe ik backstage met kloppend hart stond te trappelen, klaar om het podium op te huppelen
Ik herinner me mijn beide blote voeten in een witte maillot.
Ik herinner me de sporthal vol mensen.
En herinner ik me hoe het voelde, daar op het podium: trots, open, gezien.

A fly on the wall?

Onzichtbaar aanwezig zijn. Ja: het is een kracht. Maar een vlieg op de muur? Ik vind het een beetje een smerig beeld. Het doet geen recht aan dat wat een live tekenaar doet: met volle aandacht, voelsprieten, oog, oor, lijf, ziel en zaligheid aanwezig zijn. Volledig toegewijd aan het zichtbaar maken van een wereld die anders onopgemerkt voorbij kan gaan.

Maar hoe kun je ooit zichtbaar zijn voor andere mensen, als je jezelf niet eens kunt zien?

Zichtbaarheid is een gevoel

Tijdens het sneltekenen krijg ik regelmatig terug dat ik ‘de kern te pakken heb’. Zodra mensen echt vanuit zichzelf durven spreken – maar dan ook écht – worden ze zichtbaar. Een sterk gevoel raakt automatisch de kern van een onderwerp en schildert plaatjes in het hoofd van de luisteraar. Mijn innerlijke toverfee gaat AAN op deze kern. Tekenen gaat dan eigenlijk vanzelf. Het lijkt wel toveren…

Wat je ziet, ben jezelf

Van 2014 tot begin 2024 tekende ik bijna 100 keer mee met de sprekerstraining Authenticiteit van Great Communicators.

Ik heb een heleboel mooie interventies van fantastisch diverse trainers en coaches geobserveerd en meegetekend. Ik heb persoonlijke groei van heel dichtbij (en van binnen) meegemaakt. Elke keer werd ik ook zelf weer geraakt, ik heb gevoeld en heb én ben gezien. Hier ben ik intens dankbaar voor.

Er is ook een inzicht geland, dat tijd nodig had (en heeft) om te landen…

Zeg het gewoon

Ik ben wel een beetje klaar met mezelf buitenspel zetten, door te negeren wat ik voel. Het maakt me niet blij.

Dus, dit is wat ik zie:

• Ik zie een meisje dat staat te trappelen om zich te laten zien. Mijn innerlijke toverfee.
• Ik zie een creatieve kunstenares die mooie dingen wil maken, gewoon, omdat ze van uren knutselen en tekenen blij wordt.
• Ik zie een gevoelige vrouw die iedereen wil laten weten dat gezien worden kan beginnen met voelen. Al is het alleen maar je voeten.
• Die mensen wil helpen herinneren aan hun eigenheid, levenkracht en essentie.

Zo. Ik heb het gewoon gezegd. Was het perfect? Nee. Was het te lang? Waarschijnlijk wel.

Maar ik zeg het gewoon.

Oké?